CVS 2009

Het CVS 2009 heeft inmiddels plaatsgevonden. Op deze pagina kunt u teruglezen wat het thema in 2009 was.


Onze samenleving wordt gefrustreerd door files, vertragingen en opstoppingen, milieuhinder en geluidsoverlast, ongelukken en verkeersdoden. Het zijn deze negatieve keerzijden van de hypermobiele maatschappij die hoge eisen stellen aan de infrastructuur en de ruimtelijke inrichting van ons land. Om hieraan tegemoet te komen introduceren vervoerplanologen steeds vaker, steeds complexere, steeds verder doordachte, en steeds meer verfijnde oplossingen en maatregelen.

Maar soms is het alsof we op het strand zitten. Het zand dat we vastpakken glijdt tussen onze vingers weg. En hoe harder we knijpen, des te sneller dat gebeurt. Niet knijpen werkt dan echt beter. Is niets doen het alternatief? Lui achterover leunen, laissez-faire en afwachten? Of moeten we zeggen ‘niet iets doen’. Want, niets doen hoeft niet gelijk te zijn aan passief toekijken, berusten en aanvaarden. Niets doen kan ook een bewuste keuze zijn om even niets te doen, ruimte te geven en toe te zien. Zie daar het dilemma ‘ietsdoen versus nietsdoen’!

Is ons beleid nu effectief of roept het vooral ongewenste reacties op en wat is überhaupt de toegevoerde waarde van de vervoerplanologie? Heeft het streven naar nabijheid van bestaand stedelijk gebied op VINEX-locaties geleid tot kortere verplaatsingsafstanden, of juist tot meer automobiliteit? Bevorderen nieuwe wegen en spitsmaatregelen daadwerkelijk de bereikbaarheid, of zijn ze vooral een wegbereider voor nog meer verkeer? En de veiligheidsgordel? Meer veiligheid of minder veilig rijgedrag? Kortom, bereiken we echt onze beleidsdoelstellingen, of zijn ze gestoeld op de illusie van maakbaarheid?

In het CVS van 2009 zoeken we naar de balans tussen ietsdoen en nietsdoen. Naar de grenzen van de maakbaarheid en de werkelijke effectiviteit van beleid. Wanneer doen wij niets en leunen we wijselijk achterover? En wanneer doen we op het juiste moment wat moet?